انشای زیبای دانش آموز عزیزو خلاقم مونا کامران زاده.مدرسه زنده یاد ملک زاده

: همیشه شلوغی و بی نظمی هر انسانی را آزار می دهد و ذهن او را بهم میریزد ، این پدیده ها میتوانند هم لذت بخش باشند و هم آزاردهنده ، گاهی نیز باعث تأخیر هم می شود و بستگی به موقعیت و شرایط دارد. اما انسان همواره دنبال راهی بوده که خود را از شلوغی رها کند و به آرامش برساند. اتوبوس نمونه ای از این مکان هاست.
وقتی اتوبوس می رسد ، همه به سمت درب اتوبوس هجوم می برند. صدای پاهای عجول و شتابان و صحبت های کوتاه و بلند ، گاه خنده دار و گاه بی معنای آنها فضای بسیار شلوغی را ایجاد می کند.
اتوبوس آنقدر شلوغ و پر سر و صدا است که اگر کسی بخواهد پیاده شود شخصی باید آنها را از چند ایستگاه قبل ساکت کرده و آنها را اماده به پیاده شدن کند. در این میان خیلی وقت ها پیش می آید که به دلیل شلوعی جمعیت ، مسافری نتواند در ایستگاه موردنظر خود پیاده شود و آن وقت کار به بحث و درگیری بین مسافر و راننده می کشد.
با وجود شلوغی ، این مکان ها بازهم به ما حس زندگی و پویایی منتقل می کند ؛ به ما یاداوری می کند که زندگی همیشه در حال حرکت است و انسان ها در کنار هم با قابلیت های مختلف خود در حال تلاش برای بهتر شدن زندگی خود هستند.
به طور کلی همه این مکان ها ، فضایی برای تبادل فرهنگ ، احساسات و … هستند و شلوغی انسان ها بخشی از زندگی ماست که نمی توانیم از آنها فرار کنیم. مهم این است که تعادل برقرار کنیم. گاهی اوقات در این شلوغی ها به دنبال لحظاتی از سکوت باشیم و گاهی هم باید زندگی پر هیایو لذت ببریم. این دو جنبه هستند که زندگی ما را جامع می کنند.